calendar

เรื่องราวของชีวิต
กินเปลือก...
ปีแห่งการเปลี่ยนแปลง
ครบรอบ 4 ปี
เห่อ...
@รายาบุรี รีสอร์ท เขื่อนศรีนครินทร์
กลับมา แบบหงอยๆหน่อย
ความจริง ความเชื่อ
ปลาใหญ่ กิน ปลาเล็ก...
เวิ่นเว้อ หาสาระไม่มี
Something about Japan and Thailand
เรื่องของคนดี
ครอบรอบ 3 ปี
วันแปลกๆ
สวัสดีปีใหม่
นิยายก้นครัว ตอนที่1 อะไรคือการเรียนรู้
นวตกรรมการบริหารแบบ VALVE
เสียเจ้า
งานใหม่
สุขาอยู่หนใด?
คนสำคัญ...
กิจการส่วนตัวคือโอกาส?
งานแต่งงานกับพิธีลอดซุ้มกระบี่
ต่อสู้
ตั้งต้นใหม่กับการเขียน
น้องแมวหายอีกแล้ว
บุญ Fast Food
ปรมาณนี้รึเปล่า
ไม่เคยจำบทเรียนนะคนไทย



เวิ่นเว้อ หาสาระไม่มี

วันนี้มีความรู้สึกอยากเขียนอะไรบางอย่าง

บางอย่างที่ทำให้เปิดเวิร์ดขึ้นมาเพื่อพิมพ์

จะว่าจากการที่ดูหนังเรื่องมนุษย์เงินเดือนก็ว่าได้

แต่ก็มีอีกหลายๆ อย่างประกอบกัน

จากกลางวัน ที่บ่นๆ เรื่องหลายเรื่อง

จนถึงเรื่องราวต่างๆ บนเฟสบุ๊คที่ได้อ่าน

 

โลกเรามีคนอยู่เยอะมาก

ด้วยความเยอะของคน ทำให้มีความแตกต่างกันมาก

และก็มีความเหมือนกันมาก

ในบุคคล สองคน มีบางอย่างที่คล้ายกันได้

และแตกต่างกันไปได้

บางคนอาจจะมีฝันคล้ายๆ กัน บางคนอาจจะมีฝันที่แตกต่างกันไป

บางคนอาจจะชอบบางอย่างที่เหมือนกัน แต่บางอย่างก็ไม่ได้ชอบเหมือนกัน

ดังนั้นแต่ละคนในโลกนี้ จึงมีสิ่งที่เรียกว่า “ตัวตน” ของตัวเอง

 

จากมนุษย์เงินเดือน ทำไมถึงมาถึงเฟสบุ๊ค

เรื่องราวในมนุษย์เงินเดือน ฟ้องอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนเรา

คนเราทำทุกอย่างเพื่ออะไรหลายๆอย่าง

ไม่มีใครหรอกที่พยายามทำอะไรเพื่อสิ่งเดียว

หลายคนอาจจะเถียงว่าทุกคนทำอะไรเพื่อตัวเอง

หรือบางคนอาจจะยืนยันเลยว่า ทำเพื่อเงินอย่างเดียวแน่ๆ

แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่อะไรที่ง่ายๆ ขนาดนั้น

 

เราแสดงสเตตัสบนเฟสบุ๊คเพื่ออะไร?

บอกอะไรกับบางคน?

หรือบอกอะไรกับคนทุกคน?

หรือบางคนอาจจะไม่สนใจจะบอกอะไรใคร

ไม่นึกไม่ฝันด้วยซ้ำ ว่ามันคือการสื่อสาร

แค่อยากระบาย หรือพิมพ์แบบไม่คิด ก็อาจจะมี

 

เรื่องราวบนเฟสบุ๊ค คืออะไร

ตัวตนของตัวผู้ส่งสารจริงๆ?

หรือตัวตนเฟคๆ?

มันคือสิ่งที่เป็นตัวเรา หรือสิ่งที่เราอยากให้คนอื่นคิดว่าเราเป็น

อะไรคือข้อพิสูจน์สิ่งเหล่านี้

เรืองจริงคือ แม้แต่ตัวเราเอง เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำ

ว่าการแสดงออกของเรา คือตัวตนของเราจริงๆ

หรือเป็นสิ่งที่เรา “คิดไปเอง” ว่าเราเป็นแบบนั้น

เราอยากเป็น ก็เลยพยายามเป็น

 

ไม่ได้หมายถึงคนที่อยากเป็น เฟคตัวเอง

การที่เราคิดว่าเราเป็น ไม่ได้เป็นเรื่องผิด “ถ้า” เราไม่ได้ไม่สบายใจ

หรือหนักใจ

แต่ถ้าเราทำแบบฝืนๆ มันก็เจ็บปวดที่ตัวเราเอง

และอาจจะทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายได้ในอนาคต

 

สุดท้าย สิ่งเหล่านี้แหละ คือความเป็น ปัจเจกบุคคล

ทุกคนมีความแตกต่างกัน บนความเหมือนในบางอย่าง

ทุกคนนำเสนอ แสดงออก และบอกตัวตนของตัวเอง

แตกต่างกันไป

เพียงแต่การนำเสนอสู่ที่สาธารณะ

คือการที่ต้องเจอเสียงวิจารณ์จากทุกผู้ทุกคนไป

มันเป็นเรื่องธรรมดา

 

การแคร์คำว่าสังคม ไม่ใช่เรื่องผิด

แต่ถ้าแคร์มาก ก็ต้องระวังตัวมาก

ถ้าไม่แคร์ ก็ไม่ใช่เรื่องผิด

แต่ต้องไม่แคร์ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นคุณก็จะอยู่ลำบาก

เพราะจะทนสายตาสังคมไม่ได้

 

สำหรับผมแล้ว ตัวตน ที่แสดงออก

จริงแค่ไหน คนอื่นเท่านั้นจะเป็นคนบอก

เราแค่คิดว่าเราคิดดีแล้ว ถึงทำลงไป

ถ้ามันไม่ดี ก็คงได้แค่ขออภัย

แคร์ เฉพาะคนที่ควรแคร์ คำจากคนที่ควรแคร์

คือคำที่เราควรจำ ว่าสำคัญ

คำจากคนที่เราไม่ควรให้ความสำคัญ

คำพูดพวกนั้นถ้าดีก็เก็บไว้

ถ้าไม่ดี ก็ทิ้งมันไป สำคัญแค่ไหนที่ต้องจดจำ..

     Share

<< Something about Japan and Thailandปลาใหญ่ กิน ปลาเล็ก... >>

Posted on Fri 12 Apr 2013 0:37
 

Comments

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh