calendar

เรื่องราวของชีวิต
กินเปลือก...
ปีแห่งการเปลี่ยนแปลง
ครบรอบ 4 ปี
เห่อ...
@รายาบุรี รีสอร์ท เขื่อนศรีนครินทร์
กลับมา แบบหงอยๆหน่อย
ความจริง ความเชื่อ
ปลาใหญ่ กิน ปลาเล็ก...
เวิ่นเว้อ หาสาระไม่มี
Something about Japan and Thailand
เรื่องของคนดี
ครอบรอบ 3 ปี
วันแปลกๆ
สวัสดีปีใหม่
นิยายก้นครัว ตอนที่1 อะไรคือการเรียนรู้
นวตกรรมการบริหารแบบ VALVE
เสียเจ้า
งานใหม่
สุขาอยู่หนใด?
คนสำคัญ...
กิจการส่วนตัวคือโอกาส?
งานแต่งงานกับพิธีลอดซุ้มกระบี่
ต่อสู้
ตั้งต้นใหม่กับการเขียน
น้องแมวหายอีกแล้ว
บุญ Fast Food
ปรมาณนี้รึเปล่า
ไม่เคยจำบทเรียนนะคนไทย
เรื่องของ Opportunity
ให้รักยืนยง
ครบรอบปีที่ 2 ของความรัก
สวัสดีปีใหม่ 2012
AWAY BOYZ - (We Love You) Arsene Wenger
น้องแมวท้องเสีย



นิยายก้นครัว ตอนที่1 อะไรคือการเรียนรู้

“ตื่นได้แล้ว ลุกๆๆๆๆๆ ขี้เกียจจริงๆพับผ่าสิ ไอ้เคน!”

เสียงตะโกนอันดังพร้อมกับผ้าห่มถูกกระชากดึงออก ทำให้ เด็กหนุ่มต้องลืมตางัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียง มองหน้าหญิงสาววัยกลางคนแบบยิ้มๆ

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่แดง”

“ย่ะ ตื่นล้างหน้าล้างตาแล้วไปล้างหัวมันได้แล้ว” หญิงสาวรับคำก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป เสียงเธอยังตะโกนล้งเล้งไล่ด่าคนที่ยังนอนอุตุอยู่บนเตียง คนที่รู้สึกตัวก่อน ก็ยังไม่ลุกรอจนกว่าเธอจะเดินมาถึง

เคน ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เขาเดินไปหยิบแปรงสีฟันในกระเป๋าก่อจะเดินไปยังห้องน้ำ ตื่นก่อนก็ดีตรงได้ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนคนอื่น แต่ก็ต้องออกไปทำงานก่อนคนอื่นเช่นกัน เวลาของที่นี่ดูจะเร่งรีบไปหมด พวกพ่อครัวจะต้องรีบออกไปซื้อของในตลาดตั้งแต่ตีสอง เพื่อจะได้เลือกปลาดีๆ สดๆ มาก่อนคนอื่น ส่วนพวกเขาที่เป็นเด็กเสิร์ฟหรือเด็กล้างจาน ก็จะผลัดเวรกันออกไปช่วยพ่อครัวหิ้วของกลับมา

“การออกไปช่วยซื้อของเป็นงานที่ทุกคนต้องกระตือรือร้นที่จะทำ” ซาโต้ซังบอกเช่นนี้

“หน้าที่นี้เป็นหน้าที่ที่เด็กฝึกงานร้านอาหารในญี่ปุ่นแย่งกันไป”

ทุกคนรับคำ แต่เอาเข้าจริงๆ เคนและเพื่อนๆ ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม ช่วงตีสองเป็นเวลาที่นอนหลับสบาย ไม่มีใครอยากออกไปแบกของหนักๆ ไปเบียดผู้คนในตลาด ดังนั้นพวกเขาจึงใช้วีธีหมุนเวียนสับเปลี่ยนเพื่อให้เกิดความยุติธรรม

เคนเคยทำงานร้านอาหารที่นี่เป็นครั้งแรก หลายคนที่ทำอยู่กับเขาเคยผ่านงานร้านอาหารมาหลายร้านแล้ว อย่าง ปลา หญิงสาวชาวพม่าที่ทำงานมาทั้งร้านอาหารไทย อาหารฝรั่ง บอกว่างานที่ร้านนี้หนักมากกว่าที่เธอเคยทำ แต่เงินดีกว่า เธอเลยยังอดทนทำงานที่นี่ ซึ่งก็คงจะจริงเพราะร้านนี้เป็นร้านอาหารชื่อดังที่มีคนมากินไม่ขาดสาย ปริมาณงานจึงเยอะมากกว่าร้านอื่นๆหลายเท่าตัว เงินเดือนก็เลยให้เยอะกว่าร้านอื่น

เคนถามตัวเองหลายครั้งว่าเขามาทำงานที่นี่ทำไม เขามีทางเหลือกหลายทางในบ้านเกิดของเขาที่ขอนแก่น แต่เขากลับอยากเป็นพ่อครัวอาหารญี่ปุ่น เขาดูรายการทางโทรทัศน์ที่บ้าน ภาพของพ่อครัวในรายการแข่งขันอาหารมันประทับใจเขา จนทำให้เขาใฝ่ฝันอยากเป็นแบบนั้นบ้าง  เขาบอกกับแม่ก่อนมาที่นี่ว่าเขาจะเป็นเชฟให้ได้ แต่ทว่า เมื่อมาถึงที่นี่ ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ขนาดแค่จับมีด เขายังไม่ได้จับเลย

“นายไปล้างหัวมัน”

คำสั่งแรกจากซาโต้ซัง ที่มอบให้เขาตั้งแต่เขาเข้ามา ผ่านไปหนึ่งปีจนถึงตอนนี้หน้าที่เขาก็ยังไม่เปลี่ยน มีคนไทยหลายคนที่เข้ามาทำงานที่นี่เพราะอยากฝึกงานกับเชฟอันดับหนึ่งอย่างซาโต้ซัง แต่ก็อดทนไม่ไหวลาออกไป เขาเองก็ผิดหวัง แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาจะบากหน้ากลับไปหาแม่ได้อย่างไร ถ้าเขายังไม่ได้เป็นเชฟอาหารญี่ปุ่นอย่างที่บอกกับแม่ไว้ แต่เมื่อไหร่ล่ะ...

“หน้าที่ล้างหัวมันสำคัญมาก” ซาโต้ซังบอกกับเขาวันนี้ตอนเดินผ่าน

“ถ้านายล้างไม่ดี คนกินก็จะกินของที่ไม่สะอาดเข้าไป” เขาบอก

เคนเองก็เข้าใจว่างานล้างหัวมันต้องล้างให้สะอาด แต่ว่าเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ได้ไปทำอย่างอื่นบ้างนอกจากล้างหัวมัน ยังมีคนอื่นๆ อีกในครัวแห่งนี้ ที่มีหน้าที่ล้างผัก ล้างจ้าน ทุกคนดูเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ทำ แต่หากไม่ทำให้ดีก็จะถูกให้ทำใหม่ เคนเคยถามกับชาย ที่เข้ามาอยู่ก่อนเขาถึงสี่ปี ว่าจะต้องทำไปอีกนานแค่ไหน

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน รุ่นข้าก็มีแค่ไอ้เหวียงที่ได้ไปหั่นผักในครัว ตอนนี้มันยังซอยกะหล่ำอยู่เลย พวกข้าปลงกันหมดแล้ว”

ชายบอกกับเคนให้ทำใจ แล้วทำงานไป ถ้าอยากเรียนรู้จริงๆ ก็ออกไปหางานที่อื่นเถอะ ที่นี่ไม่ได้อะไรหรอก

ไม่กี่เดือนหลังจากที่คุยกับเคน ชายก็ลาออกไป เขากลับไปแต่งงานและพ่อเปิดร้านอาหารที่ชุมพรให้ หลังจากที่ชายลาออก เคนครุ่นคิดอยู่ทุกวันถึงเรื่องของตัวเอง อยู่ที่นี่ต่อก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น เสียงของชายก้องอยู่ในหัว แต่เขาก็อยากรู้เหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงไม่ได้เรียนอะไรสักที เขาคิดว่าจะลองไปถามกับเหวียงดู ว่าซาโต้ซังพูดอะไรกับเขาบ้าง ถึงได้ให้เขาไปหั่นผัก แต่เคนก็ยังไม่มีโอกาสได้คุย เหวียงดูยุ่งวุ่นวายมาก เขาซอยกระหล่ำและผักชนิดอื่นๆ แทบไม่มีเวลาหยุดพัก

เคนจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ ก้มหน้าก้มตาล้างหัวมันในกะละมังต่อไป จนกระทั่งวันนี้เขาจับหัวมันขึ้นมาเอามือถู อย่างน้อยถึงจะแค่ล้างหัวมัน แต่เขาก็จะพยายามทำมันให้ดี มันอาจจะไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ทำงานบกพร่อง อย่างน้อยคนที่กินซุป ก็ยังได้กินฝีมือเขาที่เป็นคนล้างมัน และถ้าวันนึงที่เขาได้คุยกับเหวียง เขาก็จะลองถามดู เคนนึกในใจ

ในห้องครัว มีสายตาสองคู่ กำลังจ้องมองเคนอยู่

เจ้าของสายตาคู่แรกมองเคนอย่างชื่นชมคือพี่แดงนั่นเอง

“ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าจะเรียนรู้อะไรได้อย่างไร แต่ก็ยังตั้งใจและรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองอย่างดีนะคะ ซาโต้ซัง” พี่แดงพูด

ซาโต้ซังเจ้าของสายตาอีกคู่ไม่แสดงปฏิกิริยาอะไร เขายืนกอดอก มองเคนนิ่งๆ สักพักก็หันหลัง แต่ก่อนจะเดินออกไปเขาก็พูดกับพี่แดง

“เอาไว้ให้อยากไปช่วยซื้อปลา ค่อยให้เข้ามาทำงานในครัว”

   

     Share

<< นวตกรรมการบริหารแบบ VALVEสวัสดีปีใหม่ >>

Posted on Fri 26 Oct 2012 14:24
 

Comments

This <a href="http://tncxrc.com">arlicte</a> went ahead and made my day.
Lakiesha   
Tue 18 Oct 2016 10:32 [5]
 

Thanks for your <a href="http://vxfzaqga.com">thogthus.</a> It's helped me a lot.
Bubby   
Tue 18 Oct 2016 10:28 [4]
 

That's a brilliant answer to an <a href="http://lkwuzpustec.com">inittesreng</a> question
Snow   
Mon 17 Oct 2016 20:44 [3]
 

That's an apt answer to an initresetng question
Lyzbeth   
Tue 11 Oct 2016 14:35 [2]
 

Stay inivtmarfoe, San Diego, yeah boy!
Jazlynn   
Tue 11 Oct 2016 12:19 [1]
 

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh