ต่อสู้กับความกลัว.. ที่จะยอมรับความจริง    แห่ะๆ เซงไปนิดนึงครับ กลับมาตั้งสติไหม่ เมื่อกี้คลิกพลาดไปโดนคำสั่ง Back -*- หายเกลี้ยงเลย   เมื่อวานอัพนานมากครับ แห่ะๆ ไอ้ที่ว่ามันนานก็เพราะมันยากอีตอนที่ต้องพยายาม ทำให้มันไม่ใช่ผีนี่แหละครับ จะเขียนอะไรที่มันน่ากลัวเว่อๆ ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง   ก็มีน้องอีกคนติงมาครับ ว่าผมอ่ะพี่ผม มันเวอร์ไปป่าว ง่า คือผมยกผลประโยชน์ให้จำเลยของผม ที่อุสาห์เมคๆ ขึ้นมา อย่างความเบลอ ตอนตื่น ฝันร้าย งัวเงีย และอีกอย่างคือ ยา ที่หยอดใส่ไปหน่อยนึง (555)   ส่วนทำไมมีผม ก็คงมั่วๆไปว่า ผู้หญิงอ่ะครับ เหนว่าเวลาผมร่วงผมกองๆกันอยู่ มันจะเป็นกระจุกๆ ตรงท่อน้ำทิ้ง คนเก็บก็จะหายไปหมด ถ้าคนไม่เก็บ มันก็จะไปม้วนๆพันๆเป็นกลมๆ ผมก็เอาว่า เค้าไม่เก็บละกัน และมันก็คงมีบ้างที่จะไปค้างๆ แปะๆ แถวไหน หรือตรงฝักบัว บ้างก็ได้ (ไหลไปเรื่อย)   ความกลัวนั้นเกิดได้หลายสาเหตุครับ โดยพื้นฐานแล้ว มนุษย์มีต่อมรับรู้ความกลัวอยู่ใต้สมอง จะหลั่งสารบางอย่างออกมา เพื่อระงับความกลัว สิ่งที่ทำให้คนเรากลัว มีหลายอย่าง กลัวความมืด กลัวสิ่งที่มองไม่เห็น กลัวอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยสัมผัส แต่สิ่งหนึ่งที่เรามองเห็นมันตลอดเวลา รับรู้ถึงมันได้ และรู้ว่ามันมีอยู่จริงๆ แต่เรากลับกลัวที่จะรู้และยืนยันในตัวตนของมัน คนเรากลัวที่จะยอมรับความจริง   เมื่อวานได้มีโอกาสดูเรื่องของพ่อแม่ลูก คุณวอลเตอร์ลี และคุณนก กับน้องไซ จากรายการจับเข่าคุย นี่คือภาพหนึ่งของกำลังใจ การไม่ยอมแพ้กับความจริง ไม่กลัว ไม่หลบหนีความจริง แต่ยอมรับและพร้อมจะต้องสู้กับความจริงที่เกิดขึ้น   เชื่อว่าพ่อแม่ทุกคน เมื่อรับรู้ว่าลูกตัวเองต้องพิการ ขาดอวัยวะสำคัญถึงสามชิ้น คงจะไม่มีใครมีความสุข หรือยอมรับมันได้ง่ายๆ เคสนี้อาจจะไม่หนักสุด แต่เชื่อว่า มันก็หนักหนามากแล้ว สำหรับชีวิตเด็กน้อยคนนึง ที่เกิดมาไม่รุ้จัก แขน ขา หรือ การเดิน ตั้งแต่แรกเกิด และหนักหนามากที่สุดสำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ ที่เห็นลูกตัวเองต้องพิการเช่นนี้   บางครอบครัวอาจจะเสียใจ เศร้าโศก เก็บลูกไว้ในบ้าน ไม่กล้าให้ใครเห็น ยิ่งครอบครัวมีเงินมาก มีเกียรติมาก ยิ่งอาจจะปิดบังหรือไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่ครอบครัวคุณวอลเตอร์ เรียนรู้ที่จะ ยอมรับความจริง เลือกที่จะสุ้กับความจริง และต่อสู้กับความเศร้าโศกเสียใจ   อนาคตของน้องไซ ไม่ใช่ง่าย เขายังต้องเจออะไรอีกมากมาย ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับเขาเสมอไป แต่อยากให้มองภาพของครอบครัวและเด็กน้อยๆคนนี้ไว้ ว่านี่คือหนึ่งในปัญหาที่หนักที่สุด สำหรับชีวิตคนคนหนึ่ง มันไม่ง่ายนัก ที่จะผ่านพ้นไปได้ น้องไซ โชคดีที่มีคุณพ่อคุณแม่ที่เข็มแข็ง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ก่อนจะเข้มแข็ง พวกเขาเคยท้อแท้ เคยย้ำแย่มาขนาดไหน ทำใจยาก คิดมาก เสียใจมากแค่ไหน กับความผิดที่ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนก่อ แต่เขาต้องรับ และยอมรับ กับสู้มันให้ผ่านไป แล้วมองที่ตัวคุณเอง ว่าเป็นอย่างไร บางคนทำตัวเองแท้ๆ ให้ตกต่ำ ให้ย่ำแย่ แต่โทษแต่คนรอบข้าง ไม่ยอมรับความจริง ไม่ยอมรับสภาพว่าตอนนี้ตัวเอง หรือครอบครัวเป็นอย่างไร แล้วก็ไม่รู้จักปรับสภาพ จมไม่ลง ก็ไม่มีวันจะยืนขึ้นได้ บางคนมีคนรอบข้างคอยดูแล เอาใจเห็นใจมากมาย แต่กลับมองไม่เห็น ไปแคร์แค่คนที่ไม่มีคุณค่าอะไรกับชีวิตหนึ่งคน คนที่ไม่เคยให้อนาคต มีแต่ทำลาย และทำให้มีความทุกข์ บางคนทำความผิดซ้ำซาก แต่ก็พยายามกลบเกลื่อน หาเหตุผลข้ออ้างต่างๆนาๆ ไม่คิดแก้ตัวแก้ไข ไม่คิดจะปรับปรุงตัวเอง   ทุกข์แค่ไหน ผมเชื่อว่า ความทุกข์ใจของแต่ละคน มันพอๆกัน จะเสียแฟน เสียพ่อแม่ เสียเงินทอง หรือเสียอะไรก็ตาม หากทุกข์หรือกลุ้มใจ มันก็คือกลุ้ม จะหนักหนากว่า หรือเบาบางกว่าก็ตามแต่ แต่ก็อยากให้มองไว้ว่า เด็กคนนึง เกิดมา มีแขนเดียว ไม่มีขา เขาจะต้องสู้อะไรไปอีกบ้าง พ่อแม่เขาต้องทำอะไรบ้าง แล้วมองตัวคุณเอง คุณผ่านชีวิตมาขนาดนี้ ทุกขืใจ เสียใจ ปวดร้าวขนาดไหน คุณจะล้มลงไปแล้วไม่ยืนเชียวหรือ เมื่อเด้กคนนึง เด็กเล็กๆมากๆคนนึง ไม่มีขาจะใช้ยืนได้ เขายังยืนได้เลย       Posted on Tue 27 May 2008 21:47     เง้อ... ยก ประ โยชน์ ให้ จำ เลย อิอิ อ่า นา ได้ ยิน เรื่อง เด็ก คน นี้ เหมือน กัน แต่..ที่ กล่าว มา น้อย ครอบ ครัว นัก ที่ จะ ทำ ยก ย่อง พ่อ แม่ แล้ว กัน ค่ะ เอา ชนะ ความ กลัว..ด้วย ความ กล้า แต่ ถ้า กลัว ตัว เอง...นี่ สิ ทำ ไง แห่ะๆ . ปล. ไม่ ไป ทั้ง 2 วัน จ๊ะ     Wed 28 May 2008 5:48 [3] ความกลัวเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นเอง...(อีกที) คนเป็นพ่อเป็นแม่..ยังไงก็ต้องรักลูกอยู่แล้วเนอะ...     Tue 27 May 2008 23:00 [2] Someone taked your heart but not take your soul เพ่ม้า     Tue 27 May 2008 21:48 [1] Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง   << September >> S M T W T F S 31  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  1  2  3  4  << 2008>> จะเก็บดวงดาวนั้นไว้มาใส่มือเธอ ก็พอดีแหละ เดือนหก คงไม่มีใคร ที่เสียใจ.. ไม่เป็น คิดถึงนิ รู้ป่าวเนี่ยะ วันนี้ ต่อสู้กับความกลัว.. ที่จะยอมรับความจริง Song Series: บทที่32 กลัว เมื่อใดที่ลมพัด..ผ่านมาหน่อยได้ไหม หัวใจ... กองไฟ ฝากคำว่าคิดถึง.. ให้เธออยู่เสมอ want some friend not some fan