หลับนานเหมือนกันนะเนี่ยะ
หุหุ
ก็ขึ้นไปนอนตั้งแต่หกโมงกว่าๆ น่ะครับ
แล้วก็ตื่นมา เกือบสามทุ่ม
สองทุ่มสี่สิบได้
วันนี้จู่ๆ ก็ไม่ไหวขึ้นมา
อยากจะนอน
มันคงไม่เหนื่อยกาย แค่ขี่มอไซด์ไปออฟฟิศ
แต่เหนื่อยหัวใจจัง
ช่วงนี้เหมือนตัวเองอ่อนแอ
วันนี้รับโทรศัพท์แม่
เรื่องขุดดิน ก็วืดไปแล้ว
คงไม่มีตังลงมา
เราจริงๆก็ทำใจไว้แล้วแหละ
ตั้งแต่แม่บอกว่ามันวุ่นวายมาก
ก็เดาเดาว่า คงไม่ได้หรอก
ก็คิดนะ ว่าจะทำยังไง
ดีที่ยืมเพื่อนที่มาบุญครองไว้ส่วนนึงละ
อีกส่วนที่ว่าจะยืมเพื่อนก็ยังไม่อยากยืม
หาทางอื่นก่อน
ถ้าได้กล้องกลับมาก็ว่าจะส่งเข้าโรงจำนำดีไหม
หรือจะยืมนาฬิกาเรือนนั้นกลับมาเข้า
หรือจะทำเรื่องกับพาวเวอร์บาย
คิดนะว่าจะไม่เรียนดีไหม
แต่ว่าจะทำยังไงล่ะ
มาถึงนี่จริงๆยังไม่ลงทะเบียนนักศึกษาจะไม่เรียนก็ได้
แต่มันหมดหนทางจริงหรือ
มันคงต้องมีสักทางที่พอทำได้แหละ
เหนื่อยมากขึ้น ไม่ห่วงหรอก
นี่ก็รับงานไม่ใหญ่มาก กลางๆมาเพิ่มอีกงาน
กะว่าน่าจะเสร็จภายในวันอาทิตย์
ก็หวังไว้แบบนั้น ถ้าได้ก็อาจจะได้เงินปลายเดือนหน้าอีกสัก 5000 - 6000 เพิ่ม
ส่วนงานใหญ่จริงๆ มีหารกับเพื่อนอีกคนไว้
ช่วยกันทำ ก็คงได้ครึ่งนึงที่เคยได้ประมาณ 9000
แล้วงานทั้งเล่มอาจจะต้องทำประมาณเดือน 6
กับช่วงเดือน 9
ก็ไหวและ สู้ๆ ถ้าได้งานเดือน 6 - 9 ก็จะมีเงินมาก้อนใหญ่พอจ่ายของเทอมต่อไป
ต้องเซฟให้อยู่ให้ได้มากที่สุด
งานตรงนี้มันยังไม่ไปไหน ก็ยังดีที่มีคนช่วยอยู่
ก็หวังว่าจะผ่านไปได้นะ กัดฟันกันต่อไป
เหนื่อยนัก ก็พักก่อน
พอพระอาทิตย์ตก ค่อยลุกละเน้ออออ หุหุ
