ฝน...
เป็นคนนึงที่ชอบฝนมากเป็นพิเศษ
เวลาฝนตก
ชอบไปเดิน
ตกหนักๆคงไม่เดินหรอกนะครับ
อันนั้นคงเรียกบ้า ไม่ก็อารมณ์ไม่ปกติละ
แต่ว่า ชอบไปเดินตอนที่ฝนมันปรอยๆ
หรือเริ่มซา
ชอบเวลาที่หยาดฝนมันสะท้อนกับแสงไฟ
ชอบไปยืนใต้เสาหลอดไฟ
แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปตรงๆ
เราจะเห็นเม็ดฝนตกลงมาตรงๆ
สะท้อนแสงไฟ
เข้าตา.. แต่ไม่อยากกระพริบ
ปีก่อนเคยไปนั่งใต้หลอดไฟแบบนี้แล้วถ่ายรูป
ชอบจริงๆ
เมื่อกี้ฝนซาก็เลยไปยืนมองมา
มันสวยมากมาย
พร่างพรูของฝนที่ตกลงมา
กระเซ็นกระสายเวลามันตกกระทบกับอะไรสักอย่าง
ฝนตกตอนกลางวัน
จะมากับเสียงแมวร้องหง่าว หง่าว
ฟ้าอาจจะมืดครื้ม ถ้าฝนไม่หนักมาก
มันจะมีหยาดน้ำกระเด็นบนใบไม้แต่ละใบ
เวลานั้น ถ้านั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง
จิบชาหรือกาแฟอุ่นๆ
กับหนังสือสักเล่ม
เพลงเบาๆ มันคงเป็นความสุขจริงๆ
ฝนนำพาอะไรมาหลายอย่าง
บางครั้งก็คือความรำคาญ
อบอ้าว
เปียกปอน
เหนืยวเหนอะหนะ
บางที
ก็คือความเหงา....
หากแต่ฝนก็ยังพาความชุ่มฉ่ำ
บางครั้งให้ชีวิต
ให้ความหวัง
ล้างความสกปรก
ล้างคราบน้ำตา
และหากเดินกับคนรักกลางฝน
มันคือความอบอุ่นท่ามกลางความเหน็บหนาว
ตัวเองกลับเป็นคนชอบความเปียกปอนของฝน
หากต้องเปียก
ก็จะไม่รีบวิ่ง
เดินช้าๆ ซึมซับความชุ่มชื่น
ความสนชื่น
ความหนาวเย็น
ความเหงา
ให้ความเหงามันซึมเข้าไป
ผ่านผิวหนัง ผ่านเนื้อเยื่อ
ให้มันเกาะเข้าไปจนถึงกระดูก
ให้มันกินไปทั้งหัวใจ
ให้มันด้านชา หนาวเหน็บ และค่อยๆหยุดลงไป...
หากจะไม่มีไออุ่นใด ผ่านเข้ามาเลย
